اسير دل

فکرهای یک برگشت!

asiredel — Tue, 10 Nov 2009 13:42:15 GMT

رفته بودم دکتر. شاید هم رفتم دکتر. 23 دقیقه دیر آمد. درست که شاید آن زمان و زمانهای بسیاری به هجو بگذره، اما او نباید دیر بیاید، توان ایستادن نداشتم، اعتراضی هم کردم که بجای برنخورد! برمی گردم خانه، از جلوی آموزشگاه صبا که رد می شم یاد می افته بد نیست یه سوالی کنم درباره ی کلاس سنتور. چیری می پرسم و چیزی جواب می شنوم. میام بیرون تو حیاطه صبا لاله عباسی هست. روش یه گل افتاده که فرق داره باهاش، برش می دارم. یک گل یاس شیرازی هست. آها بالا سر لاله عباسی ها یاس سپید شیرازی هست. هیچوقت از جلوی ساختمان جهاد کشاورزی پیاده رد نشده بود. البته از آن ضلعش که تو خیابان ارم است. فواره های قشنگ خاموشی بود اونجا با برگ های پاییزی شناور روی آب. یکی از حوض های فواره ها یک طرف نداشت و ظاهرن لوله اش خراب بود، چون مثل چشمه آب قل قل می کرد از زمین. تو باغچه ی جلو ساختمان هم یه گیاهی بود با برگهای خیلی پهن*. متل درختچه. یک برگش شکسته بود. دستی بهش کشیدم. اسمش رو ندونستم. الباقی تا ستادش بماند. حالا تو ماشین هستم و فکر می کنم که" یک مشت گل در دست دارم، هرچند به اندازه ی آنهایی که تو برایم آوردی نبود، اما همان عطر را دارد. شاید اصلاً همان ها هست که تا به امرروز جوان شاداب مانده اند." یک روز دوستی سر قراری برام یک سبد گل آورد، هرچند سبدش پلاستیکی بود و اون گلها هم توش حبس شده بودن. بهش غر زدم" چرا کندیشون" گفت: این گلها رو باید چید. نچینی درختش قهر می کنه دیگه گل نمی ده. به این گلها می گن گل قهر قهری." حالا امروز یک مشت گل دارم با همان بو. گفتم شاید این را اینجا خواندی بنا به اتفاق و یاد آن روزگاران زنده شد برایت." دلم می خواست یه چند تایش رو رو داشبورد بزارم. به همینا فکر می کردم که راننده به مسافر عقبی گفت:حاج خانم ولیعصر، پیاده می شی. زن جواب داد بله، یه کم جلوتر. راننده نگه داشت و گفت: از همون در پیاده شو. زن دستش دراز بود به دادن کرایه. راننده ندید. اشاره کردم به راننده که متوجه شه. گفت: نمی خواد خانم. برگشتم زن رو نگاه کردم. اصرار داشت که کرایه بده و مرد نمی خواست. موهای بچه ای که همراهش بود از گندمزار طلایی تر بود. زیبا بود بچه. زن پیاده شد. برگشتم به مشت گل خودم که مراقب بودم له نشن! چه دنیایی بود. کمی جلوتر، باز یاد سهراب افتادم که می گفت "غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست." سعی کردم یک طوره دیگه ببینم. خوب کلانتری 14. نه اینو که قبلاً هم دیده بودم. یه چیز جدید. تابلوی مغازه ای بابانوئل بود. که چی مثلاً. فایده نداشت. خوب. آها. پیدا شد. دفعه قبلی که آن درخت ها رو دیده بودم تو بهار غرق بودند. حالا زرد شدند. یادم اومد که منم زرد شدم. پیاده شدم. طبق معمول همیشه کلید دستمه. آخه من آدم هولکی هستم تو بعضی چیزا. رسیدم خونه و حالا باید یه گزارش به مامان (مادر همسر) بدم که دکتر چی گفت و چی نوشت. غر می زنه: چرا نزاشتی برات نهار بپزم، و بعدش می گه، حالا واسه شام فرنی درست میکنم. تشکر می کنم. اخبار که تموم شد، میام طبقه بالا. به گلها خیلی وقته آب ندادم. درسته که گل یخه. اما آب که می خواد. همه ناراضین. می خوام بگم عیبی نیست، من هم ناراضیم، بعد نهیب می زنم که اونها چه گناهی دارن. حالا اینجام 2 تا ازیترومایسین 250 با هم خوردم با نیمرو و سیب. می نویسم اینها رو تا یادم بمونه که یک روز در برگشت چه فکرهایی کردم. هر چند این تمامش نبود. مثلاً ننوشتم که، می خواستم تو خیابون به یکی بخندم، بعد گفتم نه این کار بدیه یا اینکه یکی از آینه کناری شاگرد هی زل می زد بهم و چند دقیقه ایی تو فکرش بودم و خیلی فکرهای دیگه. حوصله ادیت کردن ندارم. باشه وقتی که حالش رو داشتم. فعلاً دلم درد می کنه و کناره های بینیم می سوزه از تب و زخمی که دستمال کاغذی بشون یادگاری داده.

* من عاشق گل و گیاه و طبیعتم. گاهی توشون محو می شم!

نقطه چین تکرار های بی پرده!

asiredel — Tue, 10 Nov 2009 06:07:18 GMT

دیدی

صبح بی خبر آمدی و

خواب مرا نقطه چین کردی

و این دست آویز ترنمی نو شد.

کاش این "شد" را با قلم می نوشتم و کشیده اش صدای آرام زندگی را، با تمام هجاهای بلند و کوتاهش، در گوش خوب آلود تو زمزمه می کرد. اینکه من هستم، با تمام نبودن ها، و با تمام جاخالی های که گاهی، هر از چند گاهی می بینی، اما هستم.

نقطه چین تکرار های بی پرده...

آسوده بخواب. اینجا نه قلم است، نه صدای زندگی. تنها دلمرگی من است که نو به نو تکرار می شود.

ساده بگویم، دوستت دارم.

asiredel — Wed, 04 Nov 2009 20:41:56 GMT

دیروز، یعنی دوازدهم آبان سومین سالروز یکی شدنمان در شناسنامه های دنیا بود، عقد مهر و ماه بود، نه که من ماه باشم، اما تو مهری، مهری به تمام وسعت نا پیدای هستی.

خدای را سپاس.

سپاس از باران رحمت این روزهایش و از مهری که به تو بخشید.

سپاس از دوستی که کامنت نهاده بود -سهیل- برای گلهای زیبایش. آدرسی نبود والا برای تشکر در منزل خودتان مزاحم می شدیم.

تو نیسنی آیا!

asiredel — Thu, 29 Oct 2009 22:16:18 GMT

ببخش اگر تمام کاغذ چروکید

و اینکه تمام

تمام صفحه ناخوانا شد

دلتنگی تو بود که بر آن بارید

-این را نخوان

اما،

بدان دلتنگ توام.

سخت دلتنگ توام.

بر توست که از آب نجات یابی!

asiredel — Fri, 23 Oct 2009 19:14:48 GMT

ای بیننده، بنده چه خواهد کرد

در حالی که قضاء و قدر

بر او جاری است

در هر حال بر او جاری است

او را کتف بسته در دریا انداخت

و به او گفت:

بر توست که از آب نجات یابی!*

*مجموعه آثار حلاج؛ تحقیق و ترجمه و شرح از قاسم میر آخوری. انتشارات یادآوران.

صفحه 371؛ ترجمه شعر شماره 6

بهترین کتابی است که درباره ی حلاج دیده ام.

کتاب

asiredel — Wed, 21 Oct 2009 11:21:44 GMT

بعد سه سال رفتم دوتا کتاب بخرم. نبود. نداشتند. نمی شناختند.

"پستی" محمدرضا کاتب و "تو و جاده همدستید" کیوان مهرگان.

چندی است هوس خواندن کرده اما. رمان ایرانی، رمانی که سخت باشد. از کاتب "وقت تقصیر" را خوانده ام در عرض دو سال!

کتابی از اینگونه می خواستم. که هی برداری و نگاهش کنی، یک صفحه بخوانی پرتش کنی به کناری-که دیوانه بودی این را نوشتی- و بعد آن حس کنجکاوی و لج بازی به سراغت بیاید و دوباره برش داری و بخوانی و به هر زحمتی که هست تمامش کنی. بعد بگویی عجب کتابی بودها! کتاب ناخوانده زیاد دارم. اما دلم کتابی نو می خواست که رنگ جلدش تازه باشد. کتابی که همین الان پولش را بدهم تا دلم بخواهد بخوانمش!

این هم روزگاریست که می گذرانیم!

تکه پاره هایی از من!

asiredel — Tue, 20 Oct 2009 21:12:18 GMT

فی البداهه می گویم

دوستت دارم.

فی البداهه می گویم

تو را در تمام خواب های بعدازظهر

میان دست های سرمازده

کنار حوض های کوچک یخ

کنار و میان و درون

هر چه بدانی

دیده ام

فی البداهه بدان

دوستت دارم!

قبل ترها، خواب آینه می دیدم

بعدترها، خواب باغ بی برگ

قبل ترها، رود بود و صدای دشت

بعدترها ...

قبل ترها، بعدترها را خواب می دیدم

بعدترها، قبل تر ها، را می جستم*

* شاید زین پس تکه پاره هایی خواندید

نه اینکه شعر باشد، نه

زیر هم می نویسم

تو شعر بخوانی اش!

گم شده ام!

asiredel — Sat, 17 Oct 2009 20:33:18 GMT

به انتظار گرفتن مشق نشسته ام.

و مشق خواهم کرد...

نمی دانــم چرا هـمه از تـو می گوینـد. آیا تو را می بینند؟ چگونه ی و کجایی؟ نه کفر مــی گویم کــه می پرسم چگونه ای و کجایی. از تو جدا افتاده ام و این است که چنین گنگ و سر گشته اما این است که بدنبال کسی می گردم و نمی یابم. نمی دانم از تو جدا افتاده ام یا از خویش: راستی مگر تو جدای از خویشی؟ تو را همه جا می توان یافت و این در حالی است که همه جا از تو تهی است: پر و تهی، چگونه در عین تضاد، پایداری؟ چگونه؟ می دانم که چرا نمی بینمت و نمی دانمت- شاید می دانم- سهراب می گفت" همیشه عادت در مسیر تماشاست" نمی بینمت، چون عادت نکردم که تو را در همه جا بنگرم، یا در آسمان ها جسته ام یا در میان کتابها. گاهی نیز در میان درختان و گلها...

اما هوای که نفس می کشم از تو پر است....

این است که نمی بینمت چون چیزی جدای از من نیستی.

اما با غفلت همواره چه کنم؟

یادگار دوست

asiredel — Tue, 06 Oct 2009 15:53:18 GMT

آلبوم یادگار دوست شهرام ناظری بی شک یکی از زیباترین آثار اوست. این آلبوم هدیه ی دوران دوستیمان بود که همسر آنرا به هنگام برگشت از دارآباد از نوارفروشی در تجریش خرید. امروز برای دوستی آپلودش کردم اما حجم آنرا بسیار پایین آورده ام تا راحت تر دانلود شود. بعد از دانلود با نرم افزار مولتی مدیا Jet Audio می توانید حجم آنرا بالا ببرید.

دانلود قسمت اول یادگار دوست

دانلود قسمت دوم یادگار دوست

پ.ن: برای تغییر دادن حجم آهنگ با نرم افزار Jet Audio به قسمت convert رفته و فایل های مورد نظر را انتخاب کرده مسیر، فرمت و حجم مورد نظر را انتخاب کرده و پس از آن دکمه start را می زنیم.

بی تو تنهایم

asiredel — Wed, 30 Sep 2009 21:09:18 GMT

امشب تو نیستی و من با همه ی دلتنگی خویش تنهایم. تنها در میان نابخردانی که خود را عالم بالغیب و بالحق همه ی نادانسته های عالم می دانند.

خسته ام از اینهمه فریب که آنچنان اینان را در خود غرق کرده است که حتی تاب دیدن اندکی صداقت و سادگی را ندارند.

و این شب سیاه کشنده را تا روزنه های روز بیدارم تا شاید غبار از چهره ی پلید و خفقان آور این سیاهی برگیرد

دلتنگ توام.

دلتنگ تو.....

کاشکی اینجا بودی .....