از همه ی آن زیبا رویانی که این لینک رو می بینند از قبل عذر خواهی می کنم! و لعنت خدا را می  خواهم برای آنانکه کاری می توانند انجام بدهند و نمی دهند. آخر بچه های ملل دیگر واجب ترند! ایران کشور فقیری است برای ملت خودش اما برای دیگران نه! خوب است لبنان و غزه و ... بازسازی شوند، خوب است بچه هایش مدرسه ی گرم بروند، اما بچه های ایران بی نیازیند. فقط کسی اگر دانست بگوید چرا؟ هر چند در دموکراسی شان حرف بزنی خفه ات می کنند. اما اگر کسی می داند بگوید چرا؟ شاید ما به بیراهه می رویم!

خدا دادشان بستاند از نامردمان.

ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما

افتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا

گر سیل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود

مرغان آبی را چه غم تا غم خورد مرغ هوا

ما رخ ز شکر افروخته با موج و بحر آموخته

زان سان که ماهی را بود دریا و طوفان جان فزا

ای شیخ ما را فوطه ده وی آب ما را غوطه ده

ای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا

این باد اندر هر سری سودای دیگر می‌پزد

سودای آن ساقی مرا باقی همه آن شما

دیروز مستان را به ره بربود آن ساقی کله

امروز می در می‌دهد تا برکند از ما قبا

ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری

خوش خوش کشانم می‌بری آخر نگویی تا کجا

هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی

خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

عالم چو کوه طور دان ما همچو موسی طالبان

هر دم تجلی می‌رسد برمی‌شکافد کوه را

یک پاره اخضر می‌شود یک پاره عبهر می‌شود

یک پاره گوهر می‌شود یک پاره لعل و کهربا

ای طالب دیدار او بنگر در این کهسار او

ای که چه باد خورده‌ای ما مست گشتیم از صدا

ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیده‌ای

گر برده‌ایم انگور تو تو برده‌ای انبان ما

از اینجا بشنوید

آقای سراج بی نهایت زیبا اجرایش کرده اند.

شعر حضرت مولانا جلال الدین محمد بلخی

بی حوصله ام و خسته از این تکرار بیهوده.

احساس بیهودگی میکنم، احساس آدمی رو دارم که از کار بازنشسته شده ، خانه نشین شده و حالا منتظرِ مرگ هست. دقیقاً همینه، نه هیچ حرکتی، نه هیچ جنبشی، نه هیچ ... .

هیچ چیز راضی کننده نیست، و در حقیقت احساس می کنم برای تغییر این وضعیت نیاز به کار دارم، یک کار اداری که بدونی آخر برج یه حقوقی داری، بیمه باشی و اینکه احساس امنیت کنی. اینها چیزهای هست که نیاز دارم و البته یک مسافرت. کاش تهران بودیم. اونجا نوع زندگی متفاوت هست. وقتی نگاه می کنی همه در حال دویدن هستند. اینجا پر از کرختی و سستی هست. خسته ام. کاش اینقدر کاش نبود. کاش می دونستم دقیقاً چه مشکلی دارم؟ شاید کار هم یک طفره رفتن باشه!! به همه چی شک دارم و از هیچ چیز مطمئن نیستم. حتی مطمئن نیستم، که زمینی زیر پاهام هست!؟ یا هوای درون ریه هام!؟

کاش کسی می تونست کاری بکنه که همه چیز عوض بشه.

من همیشه خدا رو کم دارم!!!

این هم فالی که برای این حال گرفتم و حافظ اینطور جواب داد!

هاتفی از گوشه میخانه دوش

گفت ببخشند گنه می بنوش

لطف الهی بکند کار خویش

مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر

تا می لعل آوردش خون به جوش

گر چه وصالش نه به کوشش دهند

هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست

نکته سربسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار

روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب

با کرم پادشه عیب پوش

داور دین شاه شجاع آن که کرد

روح قدس حلقه امرش به گوش

ای ملک العرش مرادش بده

و از خطر چشم بدش دار گوش