از در درآمدی و من از خود به درشدم

گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر می​دهد ز دوست

صاحب خبر بیامد و من بی​خبر شدم

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب

مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود بدیدم و مشتاقتر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش یار

چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم

از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان

مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

باز لیلی زد به گیسو شانه را

سلسله جنبان شد این دیوانه را

سنگ بردارید ای فرزانگان

ای هجوم آرنده بر دیوانگان

از چه بر دیوانه تا، آهنگ نیست

او مهیا شد، شما را سنگ نیست

عقل را با عشق تاب جنگ کو؟

اندرین جا سنگ باید، سنگ کو؟

باز دل افراشت از مستی عَلَم

شد سپهدار عَلَم، جَفَّ القَلَم

گشته با شور حسینی، نغمه گر

کِسوت عبّاسیان کرده به بر

جانب اصحاب، تازان با خروش

مَشکی از آب حقیقت پُر، به دوش

کرده از شط یقین، آن مشک پُر

مست و عطشان همچو آب آورشتر

تشنه ی آبش، حریفان سر یه سر

خود ز مجموع حریفان، تشنه تر

چرخ ز استسقای آبش در تپش

برده او بر چرخ بانگ اَلعَطَش

ای ز شط سوی محیط آورده آب

آب خود را ریختی، واپس شتاب

آب آری سوی بحر موج ریز!

بیش از این آبت مریز [1]، آبت بریز

[1]- آبرویت را مریز

 ز توفانی که می آمد خبرداد

درخت و سبزه لرزیدند و لاله

به خاک افتاد و مرغ از چهچه افتاد

سر کوه بلند ابر است و باران

 زمین غرق گل و سبزه ی بهاران

 گل و سبزه ی بهاران خاک و خشت است

برای آن که دور افتد ز یاران

سر کوه بلند آهوی خسته

 شکسته دست و پا ، غمگین نشسته

 شکست دست و پا درد است ، اما

 نه چون درد دلش کز غم شکسته

سر کوه بلند افتان و خیزان

 چکان خونش از دهان زخم و ریزان

 نمی گوید پلنگ پیر مغرور

 که پیروز آید از ره ، یا گریزان

سر کوه بلند آمد عقابی

 نه هیچش ناله ای ، نه پیچ و تابی

نشست و سر به سنگی هشت و جان داد

 غروبی بود و غمگین آفتابی

 سر کوه بلند از ابر و مهتاب

 گیاه و گل گهی بیدار و گه خواب

 اگر خوابند اگر بیدار ، گویند

 که هستی سایه ی ابر است ، دریاب

سر کوه بلند آمد حبیبم

بهاران بود و دنیا سبز و خرم

 در آن لحظه که بوسیدم لبش را

 نسیم و لاله رقصیدند با هم

اخوان ثالث

تمام دلتنگی هایم را حافظ اینگونه می گوید:

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

بشکست عهد وز غم ما هیچ غم نداشت

یا رب مگیرش ار چه دل چون کبوترم

افکند و کشت و عزت صید حرم نداشت

بر من جفا ز بخت من آمد وگرنه یار

حاشا که رسم لطف و طریق کرم نداشت

با این همه هر آن که نه خواری کشید از او

هر جا که رفت هیچ کسش محترم نداشت

ساقی بیار باده و با محتسب بگو

انکار ما مکن که چنین جام جم نداشت

هر راهرو که ره به حریم درش نبرد

مسکین برید وادی و ره در حرم نداشت

حافظ ببر تو گوی فصاحت که مدعی

هیچش هنر نبود و خبر نیز هم نداشت

هنوز خودم را نمی شناسم.

نمی دانم چگونه هستم.

نمی دانم چه زمانی با خود رو راستم.

نمی دانم رو راستی چیست و چگونه است؟

نمی دانم کدام حرفم دروغ است و کدام راست. نه که حرفی به خلاف به دیگری بزنم، نه با خودم نمی دانم چگونه ام.

نمی دانم اگر می گویم دوست می دارم بر حسب نیاز است یا ریا یا نه واقعاً دوست می دارم.!!

کاشی کسی می توانست مرا به خودم بنمایاند.

در خودم وامانده ام.

خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست

هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

افسوس که شد دلبر و در دیده گریان

تحریر خیال خط او نقش بر آب است

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود

زین سیل دمادم که در این منزل خواب است

معشوق عیان می​گذرد بر تو ولیکن

اغیار همی​بیند از آن بسته نقاب است

گل بر رخ رنگین تو تا لطف عرق دید

در آتش شوق از غم دل غرق گلاب است

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم

دست از سر آبی که جهان جمله سراب است

در کنج دماغم مطلب جای نصیحت

کاین گوشه پر از زمزمه چنگ و رباب است

حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز

بس طور عجب لازم ایام شباب است