من چه دارم كه تو را در خور هيچ
تو چه داري همه چيز

ساعتي پيش از ظهور خورشيد در ميانه آسمان 9 صبح در روزي سرد چندي مانده به يلداي ترين شب سال، سالي سراسر آشوب، سراسر عاشق، سراسر......... بدنيا آمد دختري،،،،، دردانه زمين و زمان نيستم كه از جنس آب و باد و خاكم .............
او خواست كه باشم ، هستم ، اما نه آنچنان بودني كه از عنوان اش خوش باشم ،هستم در طولاني ترين شب زندگي ...........
وبه اميد رحمتش چشم دوخته ام بر روي زميني خوش بافت به آسماني سراسر آبي در زير درختاني سترگ و جويباراني با آهنگ خزه، سبز سبز سبز و بادي كه صداي مرا به او ميرساند به او ..................
و اکنون با همیم با هم من و او که شده ایم ما از اندکی پیشتر می نویسم تا بماند برای همیشه12/8/85 ما شدیم و می رویم تا پرواز،یک بال از من یک بال از او می پریم تا به او رسیم ..........برایمان دعا کنید .............