یک ماه و دوازده روز پیش وبلاگ اسیر دل با کمی های بسیار به جرگه وبلاگها پیوست دوستان بسیاری همراهیم نمودند ،اما در این ميان جناب آقای ریاضی و به قولی صاحب ارض سوشيانت بر بنده منت وافر نهاده و قسمت های از آنرا آراستند. ( آواها - قرایت خانه و....) وظیفه خود دانستم مراتب سپاس و امتنان خود را در همین جا به ایشان تقدیم دارم و امید دارم که همچنان از الطاف ایشان بهره مند باشم.اميد توفيق روزافزون بر آن بنده درگاه عشق را از آستان حضرت دوست خواهانم.

*حافظ

و ای رسول تو را نفرستادیم مگر رحمتى باشی برای جهانیان

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دل رمیده ما را انیس و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

 حال را می گویم که:

زهی خجسته زمانی که یار باز آید

به کام غمزدگان غمگسار باز آید

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم

بدان امید که آن شهسوار بازِ آید

 میلاد مبارک

کاش به هزار خط می نوشتم این دلتنگی بی پیرایه را، که بودم را در بودم نابود می کند، جلا می بخشد و...... اما به کدام زبان !!!!!!

که جز سکوت محرمی نمی یابم بر این زخمِ کهنۀِ دیر جوش ، بر این شادیِ وافر که چون دریا جاری می شود برای پاک کردن چشمانم از سیاهی دورن ........

گا ه ها است که از نوشتن می مانم و همین چند نقطه ممتد است که می ماند.................  

سایه های که بود جویای نور

نیست گردد چون کند نورش ظهور

اندر این محضر خردها شد ز دست

چون قلم اینجا رسیده شد شکست *۱

*****

چو هرخبر که شنیدم رهی به حیرت داشت

از این سپس من و  رندی و وصف بی خبری

طریق عشق طریـــقی بس خطرنــاک است

نــعوذبـــــالله اگـــر  ره  بـــــه مقصــد نبــــری *۲

*۱به گمانم مولانا

*۲به گمانم حافظ

قبلاً از اينكه به سوالم پاسخ ميديد تشكر مي كنم

اگر خدا زيانى يا سودى را براى شما بخواهد چه كسى مي  تواند در برابر خدا از شما دفاع كند ؟

جانا به غریبستان چندین به چه می مانی

بازآی از این غربت تا چند پریشانی

صد نامه فرستادم صد بار نشان دادم

یا نامه نمی خوانی یا راه نمی دانی

بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس

با سنگ دلان منشین تو گوهر این کانی

*

تصميم داشتم تذكره اوليا عطار را بخوانم ديشب باز كردم ذكر ابوالحسين نوري پيش آمد، قسمتي از آن در پيش مي آيد:

*نقلست که نوری با یکی در مجلسی نشسته بود و هر دو زار می گریستند چون آنکس برفت روی بیاران کرد و گفت دانستید که آن شخص که بود گفتند نه گفت :ابلیس بود و حکایت خدمات خود میکرد و افسانه روزگار خود میگفت و از درد فراق می نالید و چنانکه دیدید می گریست من نیز می گریستم

 باز آي و دل تنگ مرا مونس جان باش  

وين سوخته را محرم اسرار نهان باش

زان باده كه در ميكده عشق فروشند

مارا دوسه ساغر بده و گو رمضان باش

 من ماندم و اين دلتنگي

مي دونيد چند شب هست  قبل از خواب ناخودآگاه فكر مردن مياد سراغم

وقتي دقيق نگاه مي كنم در هر ذره و در هر جا به اين مطلب براي بارها و بارها مي رسم كه اگر ما دستگيري به نام خدا نداشته باشيم هيچ چيز همراه ما نيست ودر اين دنيا تنها كسي كه تنهائي انسان را و آن عميقترين تنهاي را مي تواند درك كند جز او كسي نيست هيچ كس ،پس نشايد كه با همه درد دل گفتن اما من كجا و آن كه مي تواند نگويد كجا؟(آن كه فرق ميان بايدها و توانست ها را بداند!!! )نه من نيستم، من نيستم،چند گاهي است مي انديشم به اين انديشه كه "وقتي مرگ را در گستره اي وسيع بنگري آن زمان است كه آن تنهاي عظيم را درك مي كني و دلتنگ خود مي شوي وقتي بداني بعد از چند سال حتي كسي تو را به ياد ندارد و حتي شايد نامي از تو نماند "همه بزرگان غالباً فقط مالك نام خود هستند كه اكثريت به دليل محدود بودن انسان نمي توان همه انديشه هاي آنها و حتي درست و غلط بودن گفته هاي آنها را درك كرد چه رسد به من كه هيچ ندارم هيچ!!!!مي داني حتي انساني كه ادعا كنند مي خواهد تارك دنيا باشد و از خود هيچ نداشته باشد باز مالك چيزيست (حتي اگه من بخوام مثل فرانسوا *براي لباس تنم از فقرا تكه پارچه جمع كنم كه چيزي براي من وجود نداشته باشه باز من مالك چيزي هستم و اون تن من شايد از اين روهست كه اين شعر رو زياد ميپسندم كه:براي من كه دربندم چه اندوه آوري اي تن /فراز وحشت داري فرود خنجري اي تن )آري و اين انديشه اي است كه نمي دانم آن را هولناك بنامم يا هر چيز ديگر كه نام مهم نيست كه زماني كه به اين فكر ميكنم كه هر حركت ما حتي خوردن (كه ان را فطري ميناميم )براي اين است كه بودن خود را ثابت كنيم و حال روزي پيش ميايد كه چيزي به نام اين بودنها وجود ندارد ،،،،پس چه بايد بكنم /من كه در خشك ترين  موسم بي چهچهه سال تشنه زمزمه ام؟؟؟؟؟؟؟؟؟شايد در فرصتي ديگر

*سرگشته راه حق"نيكوس كازانتزاكيس"با ترجمه مينو جزني  

خوب بگذریم ، در تعطیلات پایانی عید فرصتی پیش آمد کرد تا گذری به اصفهان داشته باشیم البته به اتفاق خانواده در نظر داشتم پستی بنویسم با نام"سفر نامه کوچک من " اما به دلایلی از نوشتن باز ماندم شاید زمانی دیگر به انجام رسید

اما مهم چیزی که می خواستم بنگارم این است به دلیل اینکه گذاشتن عکس در وبلاگ باعث پائین آمدن سرعت میگردد لذا به گمانم رسید وبلاگی تحت عنوان عکسهای وبلگ اسیر دل داشته باشم و امیدوارم که در آنجا نیز مورد لطف دوستان قرار بگیرم

به پروردگارت سوگند ، قطعاً از همه آنان بازخواست مي  كنيم . « 92» از اعمالى كه همواره انجام مي  داده اند . « 93»سوره حجر

رستاخیز زمین دیگر بارو دیگر بارو دیگر بارو دیگربار.....دیگربا......دیگرب.... دیگر.....دیگ....دی...... د....... .................

دوستان معترض شدند كه چرا تو بهار عكس پائيزي گذاشتم! خواستم حالا بهاري باشه خوبه!؟

سخت به ذوق می​دهد باد ز بوستان نشان

صبح دمید و روز شد خیز و چراغ وانشان

سوختگان عشق را دود به سقف می​رود

چون تو فصیح بلبلی حیف بود ز خامشان

سالروز تولد زرتشت را تبریک می گویم

 که به زبان خموشی با او بگویم هر آنچه که آشکارا نمی توانم گفت "از جهل خود در عتابم و از این صوفی وشان پر خرد  که نمی دانم چه بگویمشان در نمی دانم چه؟"

در این صوفی وشان دردی ندیدم

که صافی باد درد عیش نوشان*

 می دونی خدا ی من

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود

زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت*

یارب من حتی نمی دونم از طرفی رفتم یا نه؟ حتی نمی دونم اصلاً طرفی می شناسم یا نه؟ و حتی نمی دونم اصلاً طرفی هست یا نه ؟

بار الهی به من علمی ده که در بی علمی خود بمانم از هر آن علمی که رسوایم کند به درگاه تو  و نشانم ده آن نخستین سکوت طولانی را تا از شر زبان در امان باشم.یا رب جامه عمل بپوشانم که از این خرقه پوسیده کلام جدا شوم و مسیر را طوری رهنمون  باش در خور فهم و عقل من و مرا در خلوص این عمل قرار ده که :

در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید

زانکه انجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش*

*حافظ

 *عنوان برگرفته شده از وبلاگ سوشيانت هزارم

و تو خواب مرا مي ديدي

در كودكي آغوشت

 د رهيچ خيالي نمي گنجيد اين بودن

مي بيني تو به من هديه كردي

خواسته يا نا خواسته شد

و اينك پوشيده چه گويم ، همينيم كه هست ......

و باز حافظ كه :

شرممان باد ز پشمینه آلوده خویش

 گر بدین فضل و هنر نام کرامات بریم