تو صورتک این درون خسته ای.. سرشار از افتادن ها و برخاستن ها.... تو آگاهی درونی هستی از ایمان به خوبی ها و باختن ار بدیها... تو همانی ک ه نه شر را شر می توانی بدانی و نه خوبی را خوبی... هیچ چیز در جهانت معنای بخصوصی ندارد. فقط همه ی اینها که هستند باید باشند. اما چراییش را حتی تو نیز نمی دانی.. حتی اگر روح تاریخ را هم در کل کتابخانه های جهان بگردی.. باز نمی دانی. یا شاید هم مثل وهمی هست که می دانی هست و نمی خواههی قبولش کنی یا نیست و می خواهی قبولش کنی.. همه چیز در نهایت پیچیدگی ساده اند و همه چیز در نهایت سادگی پیچیده و تو نمی توانی تصمیم بگیری به کدام روال باشی... چیزی از هیاهوی درون یا صدایی از ارامش بیرون... یا حتی شاید برعکس، چیزی از هیاهوی بیرون و یا صدایی آرامشی از درون....

به گمانم روزی که این را بدانی.. تمام خواهی شد.. تمام خواهم شد.. به گمانم در یک قمی مرگ می شود این را فهمید. همان لحظه ای که دیگر نمی توان سخن گفت...

آدم

چه رخوت بی پایانی است.....

 همه چیز عوض می شود، همه ی چیزهای بزرگ، کوچک می شوند و حقیر و تمام آن کوچک ها، بزرگ می شوند.

همه ی این اتفاقات در ارتفاعات می افتد. تعبیرش آزاد است که گمان کنی بالای کوهی ایستاده ای یا جایی در آن دوردست خیال.

در آن دوردست می توانی با موری همچون هم خویشی ساعت ها به گفتگو بنشینی و همه ی فریاد های را که می خواهی بر سر دنیا بزنی، همه را یکجا در نگاهی مهربان به تلاش موری برای جابجایی تکه برگی بگویی.

آن بالا می توانی بی نیازی به جسم لعنتی بنشینی و صدای که از آن دورها، از شهر غبار گرفته می آید را حتی نشنوی و شناور باقی بمانی...

و ساعت ها رها باشی فقط در یک خیال بسیار ساده  که حتی نمی دانی از کجا می آید و به کجا می رود و چه می خواهد... می توانی رها باشی، همچون کودکی در دشت بی انتهای زندگی بی هیچ نگرانی از فرداهای نیامده....

 رخوت خوبی است که نیاز به هیچ سکری نداری. تو مستی از جام هستی و خالی از خویش.

حال اگر کسی باشی که همه چیز را در نهایت می خواهی.... هیچ وقت آن کمال مطلوب را به دست نخواهی آورد و همواره از خود ناراضی خواهی ماند.

و  آنچه در هنگام مرگ خواهی دید گذشته ای پر از حسرت است.

واقعاً چی درسته؟

حس می کنم هم حس توام...

چه حس خوبیه که یک راز داشته باشی... برای خودت و تو قلب خودت.. یگانه ی یگانه...

این بازی و دوست دارم. تا به حال همچین بازیی نداشتم... اما خوبه. خوبه که چیزی داشته باشی که فقط خودت ازش باخبر باشی... مثل نگاه هایی قایمکی و خنده های دزدکی.... و هیچ کس نمی دونه برای چی می خندی.... 

همواره می اندیشیم خوشبختی چیزی آن سوی دیوارهاست.. آن سوی دست نیافتنی ها... چشم انتظارش می نشینیم و هی آیه آیه غصه می خوانیم که ندارم.. که نشد .. که کجاست؟

آنچه ما را آموزیده اند شادی از غم دیگران است....گاهی. مثالش آنکه غش می رویم اگر کسی جلو پایمان زمین بخورد ...اما شادی های کوچک اطرافمان را که همان خوشبختی حقیقی مان است نمی بینیم. نگاهی که آنسوی مرزهای وجود عاشقانه می پایدمان... یا آن نگاه و لبخند مهربان راهنگامی که تمام حرکات ما را با متانت همیشگی دنبال می کند.

نه

این ها آن نبود که می خواستم بنگارم.

می دانی دوست داشتن انگیزه نمی خواهد... شادی بخشیدن و شادی گرفتن انگیزه نمی خواهد...

حس است...

و تو احساس آرامش می کنی با شادی دیگری و همراهش شاد می شوی... 

چیزی در درون توست... که تو را به وجد می آورد و همواره، به هزار زبان بی زبانی تلاش می کنی بگویی و هر چه می گویی حس می کنی حق مطلب را ادا نکرده ای. هنگاهی که خوشی ات.. لبخند کسی می شود در پشت دوردست ترین ابرها .... هنگامی که می خواهیش و این خواهش نه خواست تن...نه .. خواهش روح است، برای حضورش .....و حس حضورش هم گرمت می کند...

آشفته بازار ایست در سر من... در دل من...

نه.. به کلام در نمی آید ... حتی مقدس تر از کلام است... حس اش کن....

به شکوه گفتم برم ز دل 

یاد روی تو آرزوی تو

به خنده گفتا نرنجم از 

خلق و خوی تو یاد روی تو

ولی ز من دل چو برکنی 

حدیث خود بر که افکنی

هر کجا روی وصله منی 

ساغر وفا از چه بشکنی؟

گذشتم از او به خیره سری 

گرفته ره مه دگری

کنون چه کنم با خطای دلم 

گرم برود آشنای دلم

به جز ره او نه راه دگر

دگر نکنم خطای دگر

نخفته ام به خیالی که می پزد دل من

.... خمار صد شب دارم...

.

.

.

.

شراب خانه کجاست...

با صدای نامجو از اینجا دانلود کنید. زیباست.....

تو، تو نمی شوی و من همچنان در من مانده ام. شاید هم در تو مانده ام.

تو مثل توهمی و  من خواب آلوده ترین رویای بی نشان.

کاش ساعت ات را به نشانی مچ من کوک می کردی و یا حتی به وقت خواب های من هنگامی که از تو بیدارم.

می خواهم تو را به آب های سیال بسپارم. همان ها که گندشان نمی زند از بس که ناراکد اند. و بعد بنشینم... یک دل سیر، ساکت و راکد به خودم بیاندیشم. من همان توام که در خودم مانده ام. ولی تو سایه ای. از خوابی دور می آیی و هی بهت مرا از جابجایی هوای اطرافم دو چندان می کنی. تو مرا نمی شناسی و من هی خودم را برای سایه ام لوس می کنم. هی ناز و هی عشوه می آیم که ببینتم... 

نه!

دیگر ناز و عشوه نیز به کار نمی آید. دیرگاهی است که در خود مرده ام. و تو، توی سیال بوی مردگی مرا با خویش  به ناکجا آباد خاطره ی خسته ای دور می بری.

حالا حتی از کتاب های تلخی که خوانده ای تلخ ترم. دور تر بایست تا نزدیکتر ببینی ام.

دلهره ی بزرگ، آنان را غمگین نمی کند و فرشتگان از آن ها استقبال می کنند و به آنان می گویند، این همان روزی است که به شما وعده می دادند.